مدرسه میناب = دانشگاه انسانیت

✍️علی کاوری:

صدوشصت و هشت،عددی مقدس برای ثبت درتاریخ  و نُهم اسفند ۱۴۰۴  روزی خاص برای اضافه شدن به تقویم جهان است. روزی  برای پرکشیدن  تا بی نهایت ،لحظه سرودن عشق ازحنجره ی  بچه های  معصوم ،پرزدن تااوج آسمان ،نشستن بربال فرشتگان با بال های خسته و رفتن تا اوج،تاخدا،تا دروازه های بهشت. کوچک بودند اما با دل های بزرگ رفتند تا به ما درس بزرگی و  دلدادگی به معبود را بیاموزند. آن ها در سن ۷تا ۱۲سالگی به بالاترین رتبه ی علمی درتمام رشته ها دست یافتند.
بچه های مدرسه ی شجره ی طیبه ی میناب کتابند،شعرند، تابلوی نقاشی اند ،خط اتصالند،بال پروازند،رمز عشق ورسیدن به خداوندند. مدرسه میناب پر از  رویاهایی بود که زیر آوار جاودانه شدند. ۱۶۸ نمرده است تازه جوانه زده است؛ نه از دل آوار و خاکِ بمب و  موشک، بلکه ازوسط بهشت جوانه زده است تاواقعیتی ازدل تاریکی دنیای بی رحم استکبار وظلم و جور، سربرآورد تا دل های سیاه وتاریک وخفته راکه سراسر پرازشقاوت وخوی وحشیگری است بیدارنماید.
۱۶۸ لاله ی خونین مدرسه ی میناب، باآرزوهایی به بلندای آسمان، به رنگ شفق و به ژرفا و پهنای خلیج نیلگون همیشه فارس ، دلِ تپنده ی میلیون ها انسان آزاده درسراسردنیاست و لحظه  شلیک به قلب بچه های میناب شلیک به قلب انسانیت وآدمیت بود.گفتم آدمیت وانسانیت؛ راستی مگر آنان که قلب کوچک بچه های معصوم را نشانه گرفتندجزشقاوت وسنگدلی بویی ازانسانیت برده بودند…..!آخرین خط ِ مشق محمد یکی ازکودکان مدرسه میناب که بدست جنایتکارترین انسانها به شهادت رسید و بر بال فرشتگان تا آسمان ها رفت این بود که:  (من ایران رادوست دارم.)
چه ختم کلام زیبا و دلنشینی که سرشاراز  امید وعشق وبزرگی است.
۱۶۸ پازل جنایات سازمان یافته ی استکبار است که قلب کودکان میناب راهدف گرفته بود.کودکان میناب روایت وسند جنایت علیه دانش آموزانی است که  درس (بابا آب داد) می خواندندوبا خون خود، هم آب راشرمنده کردند هم زمین راسیراب…….!فرشته های کوچکی با آرزوهای بلندکه دیگرزمین جای پاکی های آن ها نبود، اما آسمان ،منتظر بال های کوچک وخسته آن ها بود….”
استادفریدون مشیری چه زیبا گفته اند:بعددنیا هی پرازآدم شدواین آسیاب
گشت وگشت
قرن ها ازمرگ آدم هم گذشت
ای دریغ!
آدمیت برنگشت!!…
قرنِ ما،روزگار مرگ انسانیت است.

دهلران:علی کاوری خبرنگارروزنامه اطلاعات
ورزمنده دوران دفاع مقدس

نوشته شده توسط: parvin sajadi